Over het schrijven: (Ik) geloof (het) niet meer

Dit schrijven is mijn verslag van een weg die ik niet van tevoren kende. Het begon met ervaringen die ik niet goed kon plaatsen: momenten van verwarring en helderheid, liefde, verlies en rouw. En met dat hardnekkige gevoel diep in mij dat veel van wat ik 'zeker wist' vooral misleidende verhalen waren, die ik mezelf direct en indirect had aangeleerd of had laten aanleren.

Gaandeweg begon ik te onderzoeken 'wat neem ik waar en wat maak ik daarvan?'. Soms bleek de wereld anders te werken dan mijn zintuigen suggereerden. Soms bemerkte ik dat mijn innerlijke wereld werd en wordt aangestuurd door oude reflexen, overtuigingen, misvattingen, beschermlagen en afweermechanismes. En soms werd het nu juist stil, eenvoudig en helder.

In die beweging begon zich een verschuiving van perspectief af te tekenen. Ik zag hoe ik lange tijd had geprobeerd VAN de wereld te zijn: passend, aangepast, erkend en aandacht gericht op het maatschappelijke. Hoe dat idee, samen met het aangebrachte ‘moeten’, mij had vastgezet in geconditioneerde denkbeelden die niet langer dienden. Door het loslaten van die ideeën, van misvattingen en van de neiging om alles te willen geloven of begrijpen, ontstond langzaam ruimte.

Het loslaten van het idee dat ik VAN de wereld zou moeten zijn, en het bevrijden van mezelf van geconditioneerde denkbeelden en opgelegde noodzaak, maakte het mogelijk mijn leven vorm te geven in overeenstemming met mijn ware aard. Niet alleen door toe te voegen, maar door vooral weg te laten wat niet wezenlijk was.

Wanneer ik dan ook nog het beste in mezelf onvoorwaardelijk naar voren mag laten komen, krijgt het leven voor mij werkelijk inhoud. En in die inhoud herwin ik iets wat ik lang kwijt was geweest: een vrij mens te zijn.

Thema’s

Vorm en toon

Ik schrijf in scènes, reflecties en ontmoetingen. Soms is het verhalend, soms beschouwend, soms rauw, soms licht en soms op het randje van schijnbare fictie. Ik probeer niet te overtuigen; ik probeer zichtbaar te maken wat er in mij gebeurt als ik naar de wereld kijk — en hoe mijn kijken soms verandert.

De teksten zijn ontstaan vanuit ervaring, therapie en reflectie. Niet om conclusies te trekken, maar om zichtbaar te maken hoe conditioneringen en illusies werken — en hoe zij ook weer losser en helderder kunnen worden. Wat hier wordt beschreven is geen methode, maar een proces dat zich ontvouwt door aandacht, eerlijkheid en het verdragen van onzekerheid.

Alle genoemde gebeurtenissen hebben plaats gevonden in mijn leven maar zijn niet allen van mij. Vele gebeurtenissen van anderen heb ik binnen een andere context geplaatst met name ook vanuit privacy overwegingen.

Over de auteur

Mijn naam is Joop Smulders. Ik ben geschoold als psychologisch therapeut, als communicatie-trainer en als manager. De scholing tot therapeut en de uitvoering daarvan heeft mij, en ons beiden, geholpen om conditioneringen en misinterpretaties van het leven te herkennen en het loslaten ervan beter te leren verdragen. Niet door ze te bestrijden, maar door ze te begrijpen en te ontmantelen. In dit schrijven staat die houding centraal: niet verbeteren, maar doorzien. Niet verklaren, maar ervaren. Niet streven naar een ideaal, maar ruimte maken voor wat zich werkelijk aandient zodat ik vrij kan zijn.